Kumaripas ako ng takbo matapos manguha ng halaman sa tabi ng isang kumbento kaninang tanghali Mother Hen. At feel ko talaga habang nagmamadali tumakas sa scene eh ako yung dating Grade Six pupil noon na ganun rin ang drama after dismissal at naliligaw sa lugar kung saan tinatawag namin itong Little Banawe..
Pagdating sa bahay, agad kong binungkal ang lupa sa flower pot namin upang itanim doon ang mga halamang nakuha ko kanina. Wish ko lang, mabuhay sana sila upang hindi ako balikan ng bad karma.
--
Matapos maitanim ang mga halaman, saka pa lang ako nakakain ng heavy ngayong araw. Anumang paalala sa sarili ko na kelangan ko mag-diet, pumapaibabaw pa rin dun ang thought na kelangan kong kumain kasi may gym session pa ako ng hapon.
Nagpahinga muna ako sandali sa kwarto ko at nakinig ng Classical Music (yes boys and gerls, included na si Beethoven at Mozart sa music taste ko!) na sinimulan kong i-download two weeks ago. Pero iniwasan ko ring mag chill out mashado sa kwarto dahil alam kong ilang sandali na lang eh aantukin na ako.
Kaya hayun, pasado alas-kwatro ay umalis na rin ako ng bahay upang tumuloy sa gym. Ngunit bago yun, napagpasyahan ko na ring dumaan sa BDO upang magbayad ng bill namin sa cable.
Sa bahay kasi, lahat ng tao eh maka-kapamilya. Ako lang naman talaga ang nanonood sa cable kasi para sa akin, ang Nickolodeon at Discovery Channel na siguro ang pinaka effective way ko upang mag-unwind at makalimot ng problema. Sabi nga ng friend ko noon, ang angas angas ko daw sa labas, pero pagdating naman sa bahay, wala rin akong pinagkaiba sa tsikiting kapag TV na ang pag-uusapan.
Isa pa Mother Hen, ayaw ko rin kasing mabago ang mga bagay na kinagisnan ko eh. Third Year High School pa lang ako, may cable na kami. Ngayon pa ba kami dapat magpaputol ng linya, ngayong maari na kaming i-consider na isang long-time client ng Sky?
Pagdating ko ng BDO, akala ko ay swabe na ang transaction na gagawin ko. Palibhasa ay nasanay na ako sa debit-debit mula sa bank account ko kaya akala ko kahit hindi na ako pumila sa ATM sa labas at magwithdraw ng pera eh tatanggapin rin nila ang payment ko directly galing sa account ko.
Pero hindi pala ganun ang sistema. Since hindi naman doon ang branch kung saan binuksan ko ang account ko, wala silang care kahit na hassle pa sa akin ang pumila, despite the fact na pwede naman nila ilabas yun galling sa account ko.
Dahil doon, naipit rin ako sa pila ng mga taong bet i-withdraw ang lahat ng pera nila sa ATM.
At nakapagbayad naman ako eventually… Kaya lang nang dumating na ako sa gym eh haggard na haggard na talaga ang hitsura ko. At dahil late na akong dumating, nalaman ko na rin na iba na ang gym instructor kapag hapon. Balewala sana ang ipinunta ko sa gym ngayon hapon.
---
Note: written the following day na
Ngayong umaga, gumising ako mag-isa at pumasok sa work na masakit ang katawan pero magaan ang mga paa.
Siguro dahil yun sa ginawa kong ka-eklatan sa gym kahapon. Paano ba naman, late na ako dumating at wala na yung instructor na dapat sana eh magbibigay sakin ng program ko. Kaya hayun, inisip kong magcardio na lang buong session.
So ako naman si nag-cardio... eh kaso mo, machika na rin ako sa gym kaya naman naging kaibigan ko itong isang gerlash na nagsuggest sakin na paturo daw ako dun sa bagong instructor. Noong una, shy pa ako kasi etong si mister instructor eh sobrang angas. Yun bang kala mo eh galing sa PMA, tapos sigaw pa ng sigaw ng "Pain Is Good!" o kaya "No Pain, No Gain." Palibhasa kasi, puro flexing ang trip niya ipagawa sa mga students niya.
In the end, nagkaroon na rin ako ng lakas ng loob magtanong sa kanya. Kahit na mukhang siyang maton at strikto at hindi katulad nung gym instructor kong talaga namang kamukha ni Balut.*
Pagdating sa bahay, agad kong binungkal ang lupa sa flower pot namin upang itanim doon ang mga halamang nakuha ko kanina. Wish ko lang, mabuhay sana sila upang hindi ako balikan ng bad karma.
--
Matapos maitanim ang mga halaman, saka pa lang ako nakakain ng heavy ngayong araw. Anumang paalala sa sarili ko na kelangan ko mag-diet, pumapaibabaw pa rin dun ang thought na kelangan kong kumain kasi may gym session pa ako ng hapon.
Nagpahinga muna ako sandali sa kwarto ko at nakinig ng Classical Music (yes boys and gerls, included na si Beethoven at Mozart sa music taste ko!) na sinimulan kong i-download two weeks ago. Pero iniwasan ko ring mag chill out mashado sa kwarto dahil alam kong ilang sandali na lang eh aantukin na ako.
Kaya hayun, pasado alas-kwatro ay umalis na rin ako ng bahay upang tumuloy sa gym. Ngunit bago yun, napagpasyahan ko na ring dumaan sa BDO upang magbayad ng bill namin sa cable.
Sa bahay kasi, lahat ng tao eh maka-kapamilya. Ako lang naman talaga ang nanonood sa cable kasi para sa akin, ang Nickolodeon at Discovery Channel na siguro ang pinaka effective way ko upang mag-unwind at makalimot ng problema. Sabi nga ng friend ko noon, ang angas angas ko daw sa labas, pero pagdating naman sa bahay, wala rin akong pinagkaiba sa tsikiting kapag TV na ang pag-uusapan.
Isa pa Mother Hen, ayaw ko rin kasing mabago ang mga bagay na kinagisnan ko eh. Third Year High School pa lang ako, may cable na kami. Ngayon pa ba kami dapat magpaputol ng linya, ngayong maari na kaming i-consider na isang long-time client ng Sky?
Pagdating ko ng BDO, akala ko ay swabe na ang transaction na gagawin ko. Palibhasa ay nasanay na ako sa debit-debit mula sa bank account ko kaya akala ko kahit hindi na ako pumila sa ATM sa labas at magwithdraw ng pera eh tatanggapin rin nila ang payment ko directly galing sa account ko.
Pero hindi pala ganun ang sistema. Since hindi naman doon ang branch kung saan binuksan ko ang account ko, wala silang care kahit na hassle pa sa akin ang pumila, despite the fact na pwede naman nila ilabas yun galling sa account ko.
Dahil doon, naipit rin ako sa pila ng mga taong bet i-withdraw ang lahat ng pera nila sa ATM.
At nakapagbayad naman ako eventually… Kaya lang nang dumating na ako sa gym eh haggard na haggard na talaga ang hitsura ko. At dahil late na akong dumating, nalaman ko na rin na iba na ang gym instructor kapag hapon. Balewala sana ang ipinunta ko sa gym ngayon hapon.
---
Note: written the following day na
Ngayong umaga, gumising ako mag-isa at pumasok sa work na masakit ang katawan pero magaan ang mga paa.
Siguro dahil yun sa ginawa kong ka-eklatan sa gym kahapon. Paano ba naman, late na ako dumating at wala na yung instructor na dapat sana eh magbibigay sakin ng program ko. Kaya hayun, inisip kong magcardio na lang buong session.
So ako naman si nag-cardio... eh kaso mo, machika na rin ako sa gym kaya naman naging kaibigan ko itong isang gerlash na nagsuggest sakin na paturo daw ako dun sa bagong instructor. Noong una, shy pa ako kasi etong si mister instructor eh sobrang angas. Yun bang kala mo eh galing sa PMA, tapos sigaw pa ng sigaw ng "Pain Is Good!" o kaya "No Pain, No Gain." Palibhasa kasi, puro flexing ang trip niya ipagawa sa mga students niya.
In the end, nagkaroon na rin ako ng lakas ng loob magtanong sa kanya. Kahit na mukhang siyang maton at strikto at hindi katulad nung gym instructor kong talaga namang kamukha ni Balut.*
In fairness naman, mabait at alam ng bago kong instructor ang pinapagawa niya sakin. In fact, nung sinabi kong weight loss ang gusto kong ma-achieve, siya na yung nagbigay sakin ng mga exercises na kelangan gawin.
In just a matter of minutes, nagbabatak na rin ako ng bakal at flexing flexing na rin ang drama ko, while watching those whammy guys na kasama ko ng mga oras na yun.
--
--
Matapos mag-gym (at mabugbog ang katawan kakabuhat ng bakal), dumiretso ako ng SM Manila para magbayad ng bill ko sa cellphone.
At alam mo ba Mother Hen, halos yun ata ang pinakamalaki kong expense sa loob ng 15 days.
Paano ba naman kasi, kapag may nawawalang tao sa bahay, ako ang tatawag. Kapag kailangan ng coordination between sa mama ko at sa utol ko, ako rin ang nagcocoordinate gamit ang phone ko. Tapos kapag nawawala ang buddy ko at hindi ko mahanap, phone ko rin ang gamit ko.
I've been so used to calling people na parang tamad na ako magtext to get my message to the person.
Sa dami kong tinatawagan, bitin na sakin yung Plan 1200 ko, inupgrade ko na siya sa Plan 1800, pero mukhang kulang pa rin.
At ang badtrip pa dun, yung ibang subscribers na nahuli sa akin, naka-plan 1200 na nga lang ang phone, soshalen pa. Eh ang sakin, ang laki laki na ng binabayaran ko buraot pa rin ang unit ko.
Wala man lang camera, blue tooth o kaya mp3 player... Kaya nga pwede ko na itong ibato kung hindi lang ako nanghihinayang sa pagbili ng bago eh.
Anyway, ilang buwan na lang naman ako't matatapos na ang contract ko sa kanila. Wish ko lang, sana meron silang ibigay na bagong offer sakin para naman mag-stay ako sa kanila. After all, two years is a very long time. Matagal ko ring pinaghirapan at pinagtiisan yung service nila ha.
--
Pauwi na sana ako nang biglang maisipan kong mag-grocery para sa bahay.
Second month ko na itong ginagawa ever since nagkaroon ako ng extra income galing sa work ko ngayon.
Kung ang typical na yuppie eh kukuha ng maliit na basket o kaya naman eh yung mini shopping cart, ang kinuka ko kahapon eh yung malaki talaga.
Kasi rin naman, nagbigay na ng list ng bibilhin si mama kaya alam kong di kakasya yun sa maliit na cart lang.
Isa pa, masarap rin dalhin yung malaki. Para bang feel ko eh madami akong pera at pwede akong mag-grocery ng lahat ng type ko bilhin para sa bahay namin.
Kahit na alam kong limited lang dapat ang expenses ko.
--
On a more serious note though, mahirap pala mag-grocery.
Kasi bukod sa mahal na ang mga commodities ngayon, kelangan mo pang mamili kung ano ang mura sa mahal. Alin ang better quality sa hindi. In fact, nagkamali nga ako eh, dapat pala sa Puregold na lang ako nag-grocery kagabi kasi daw mas mura doon.
Napansin ko rin na ako lang ata ang kaisa-isang medyo bata dun na may malaking cart na dala. Lahat sila, either basket lang, o kinakamay na lang. Yung iba na puno ang shopping cart nila, ang mga binibili mostly mga junk foods. Pero yung talagang big-time as in, nag-ooverflow ang mga groceries...
Isa lang ata ang nakita ko. Halatang mayaman pa.
I guess this is the sign of heavy times. Talagang marami nang mahirap na Noypi ngayon. Sa P1600 kong nagastos, kaunti lang ang nabili ko. In fact, di nga ako bumili ng canned goods man lang or noodles or junk foods yung mga chorva chorva pa, kasi alam kong wala pang isang linggo eh mauubos ang lahat ng yun.
I was hoping na tumagal sana ang grocery ko for a month, but Im not sure if it would last until the 15th.
While I was on the taxi going home, I saw a lot of cabs waiting for passengers outside SM. Nakakagulat diba? As in andami nilang nakapila tapos walang sumasakay ni isang passenger.
Considering na payday kahapon at ganun ang sitwasyon.
That is something really depressing. I used to grow up to the fact na I kept on running to catch taxis but yesterday, things were different. It means a lot of people are tightening their pockets and wallets right now.
--
Pagdating ko sa bahay, umakyat kaagad ako sa master's bedroom para ipakita sa aking mudra ang mga binili ko para sa kanya.
Although, she haven't really shown how happy she is, because she was busy digging up the things I bought. At the back of my mind, alam kong relieved siya dahil natanggal sa kanya ang ibang expenses na dapat sana eh hawak pa niya.
I remembered before, when I get lost in supermarkets para bumili ng mga maliliit na bagay for my personal needs, I was wishing na sana, someday, I can just shop around, use a card to pay the cost of those stuffs I bought, then put everything in the car, na para bang isa akong soshalen na yuppy na can-afford everything.
And I guess partly, I did it last night. I paid everything using my ATM card, I would have had a transpo kung sinabi ko lang ng mas maaga na mag-grogrocery ako... the only difference is, the reality that everything has a price...
I had the money but my overspending further strained my savings, which I have to make up in the following weeks.
But its alright. Para samin rin naman lahat yun eh.
--
At dun nagtatapos ang isang araw na pagiging Madre De Familia ko. Today, Im back to being the old me.
Na nangangarap pa ring maka-achieve ng isang bagay na magbibigay sakin ng freedom not to worry about money...
Na nangangarap pa rin na hopefully next month, I would still have the budget to do such activity again.
But when you wake up to a reality that not all things are constant. You get to realize na hey, this is just a moment. With our last remaining company in the verge of collapsing. Our only hope would be, that I would find a job that would let me earn at least half of what we get from my dad's company.
Siguro pag medyo nagkaroon na ako ng improvement dito sa gym, I'll try to find a racket.. Maybe something that would let me earn more and still enjoying my life.
O kung hindi man, I will adopt a cat, have my own garden. And yeah, make it as an excuse for a hard life.
In a times like this, when things get rough. Siguro, what really matters is the things that would make you at peace.
Yeah, imbyerna man ang nangyari sakin kahapon.
But it did make me feel someone bigger than me.
No comments:
Post a Comment