Nag-iinternet ako dito sa may Pedro Gil.
Sinamahan ko si Phanks magpa-check sa doctor. Medyo problemado daw talaga ang pag-wee wee niya kaya hayun, napilitan ko na rin samahan kesa naman nagwoworry ako na baka kung ano ang mangyari sa kanya sa gabi.
Matapos pasukan ng catether yung urinal passage niya, sabi nung doctor, normal naman ang findings niya. Wala siyang nakikitang anomaly sa problema ni Phanks. This time, kuntento na ako kasi specialist na talaga ang pinuntahan namin. Kahit medyo mabigat sa bulsa, keri na rin. Yun nga lang, minsan nakakapagod at nakakasawa na, pero ganun talaga eh. Part ito ng buhay.
---
Di pa rin ako pumapasok ever since binagsakan ko ng phone yung dad ko. Mukhang pakiramdam na rin niya na pissed off ako sa kanya kaya hindi ako tinatawagan. Anyway di ko rin naman sinasagot kapag tumatawag. Ayoko sa lahat ng tao eh yung lahat na lang sa paligid niya eh ayaw niya pagkatiwalaan. If he cannot appreciate his key people, who can? Diba?
---
I don't want to admit it directly, but I'm afraid that im slowly sinking into depression. Alam mo yun, ang hirap pala ng feeling mo useless ang existence mo. Sabagay ako rin naman ang may kasalanan, araw na ako matulog at hapon naman gumigising. Pero ano ang choice ko, papasok ako na hindi alam kung paano aayusin ang work. Dagdag pa dun yung walang katapusang blabber ng tatay ko tungkol sa mga tao niya. Kung ganun at ganun lang, tinatamad na rin akong pumasok. I don't want to work in a company where even tranquility and peace of mind is hard to find.
---
I've been sending my resume to different companies again. I know, it's hard to do this things but I have no choice. My wealth resources is dwindling and my God! This is the source of my insanity, my depression, my ultimate destruction (chos!) Seriously, mahirap walang keso. Mahirap ang walang ginagawa. Kaya kailangang humanap ako ng buhay.
---
Gusto ko sana pumunta sa White Party ngayong gabi. Pero tinatamad ako. Sana lang... Wish ko lang, meron akong ODDERs na macontact bago ako magdecide umuwi sa bahay. Sa totoo lang, nakakaburat na magkulong sa room. Nakakaremind lang kasi sakin sa sitwasyon ko ngayon.
Sinamahan ko si Phanks magpa-check sa doctor. Medyo problemado daw talaga ang pag-wee wee niya kaya hayun, napilitan ko na rin samahan kesa naman nagwoworry ako na baka kung ano ang mangyari sa kanya sa gabi.
Matapos pasukan ng catether yung urinal passage niya, sabi nung doctor, normal naman ang findings niya. Wala siyang nakikitang anomaly sa problema ni Phanks. This time, kuntento na ako kasi specialist na talaga ang pinuntahan namin. Kahit medyo mabigat sa bulsa, keri na rin. Yun nga lang, minsan nakakapagod at nakakasawa na, pero ganun talaga eh. Part ito ng buhay.
---
Di pa rin ako pumapasok ever since binagsakan ko ng phone yung dad ko. Mukhang pakiramdam na rin niya na pissed off ako sa kanya kaya hindi ako tinatawagan. Anyway di ko rin naman sinasagot kapag tumatawag. Ayoko sa lahat ng tao eh yung lahat na lang sa paligid niya eh ayaw niya pagkatiwalaan. If he cannot appreciate his key people, who can? Diba?
---
I don't want to admit it directly, but I'm afraid that im slowly sinking into depression. Alam mo yun, ang hirap pala ng feeling mo useless ang existence mo. Sabagay ako rin naman ang may kasalanan, araw na ako matulog at hapon naman gumigising. Pero ano ang choice ko, papasok ako na hindi alam kung paano aayusin ang work. Dagdag pa dun yung walang katapusang blabber ng tatay ko tungkol sa mga tao niya. Kung ganun at ganun lang, tinatamad na rin akong pumasok. I don't want to work in a company where even tranquility and peace of mind is hard to find.
---
I've been sending my resume to different companies again. I know, it's hard to do this things but I have no choice. My wealth resources is dwindling and my God! This is the source of my insanity, my depression, my ultimate destruction (chos!) Seriously, mahirap walang keso. Mahirap ang walang ginagawa. Kaya kailangang humanap ako ng buhay.
---
Gusto ko sana pumunta sa White Party ngayong gabi. Pero tinatamad ako. Sana lang... Wish ko lang, meron akong ODDERs na macontact bago ako magdecide umuwi sa bahay. Sa totoo lang, nakakaburat na magkulong sa room. Nakakaremind lang kasi sakin sa sitwasyon ko ngayon.
No comments:
Post a Comment