Pasensya na kung sunod sunod ang post ko ngayon ha. Medyo marami lang akong gustong ilabas sa utak ko kaya madaldal ako sa blog ko. Siguro lilipas din to, marami lang akong takot na nararamdaman ngayon, takot na hindi ko mailabas sa PEx o kung kanino man, kaya sa mga nagbabasa sa akin, pasensya na lang.
Nakakatuwa magbigay ng advice sa mga taong hindi mo kilala. Kahit paano nakaka-uplift rin yun sa dapa mong kaluluwa. Tingin nila, confident at assuring ang mga advice na binibigay mo sa kanila. Ang sarap ng feeling kapag may nakikinig sa mga hinaing ng loob mo.
Hindi nila alam, kahit ako marami akong hinaing sa buhay. Siguro sadyang innate na lang sakin ang tumulong kahit ako eh nangangailan na rin ng tulong. Siguro masyadong built-in na sa akin ang magbigay ng goodwill sa iba, ng hindi man lang tumatanggap ng kapalit. Tutal, marami na rin naman akong blessings na natatanggap eh, bayad ko na rin yun para naman maging balanse ang lahat sa akin.
Sa totoo lang, nagwoworry ako sa buddy ko lately. May sakit siya, sabi ni Meng meng mukhang abscess yung mga bukol na tumubo sa kilikili niya. Haay, ewan ko ba, ayaw ko sanang maging source ng worry ko yun, lalo na ngayong andami dami kong hinahandle na problema, pero minsan gusto ko na ring sumuko kapag naglalabas siya ng mga angst niya sa akin. Wala naman akong magawa, kasi sa akin lang siya naglalabas ng sama ng loob. Hindi na rin ako ata sanay na wala siyang nirereklamo sa akin tungkol sa buhay niya sa linggo linggo naming pagkikita.
Sa totoo, nagpapasalamat na lang ako at hindi pa ako nasisiraan ng bait sa mga sinasalo ko. Sa totoo lang, gusto ko lumabas ngayong gabi para lang makapag-yosi. Masyadong malaki ang nicotine intake ko this year. Meron kasi akong habit na maglagay ng kung ano ano sa bibig ko kapag tensionado ako.
Alam mo ba Ateng, narealize ko na ok palang tension reducer ang magjakol kapag restless ka? Siguro andami ko nang nasayang na tamod this week pa lang dahil sa sobrang restlessness ko habang nag-aanticipate ng mga problemang padating. Nasasabi ko tuloy sa mama ko minsan, gusto ko ulit maging first year college. Parang ang sarap ng buhay ng nasa school. Wala ka masyadong iniisip na problema. Ang issue mo lang noon ay kung paano ka makakapag-pacute sa mga classmates mo.
Haay buhay. Nakakainggit ang mga taong sarili lang nila ang dapat nila isipin. Ang sarap siguro ng pakiramdam na walang dumedepende sayo. Sakin kasi, andami kong kailangang isipin. Una sa lahat, panganay ako at alam kong babagsak sa akin lahat ng responsibilidad if ever may mangyari sa parents ko - dad ko for that matter. Kaya siguro natuto na rin akong maging madasalin kahit hindi ako religious na tao. Marami kasing bagay ang hindi ko kakayanin kung medyo mahina ang spiritual foundations ko.
Sa totoo lang ateng, naghahanap ako ng tao na pwede ko rin paglabasan ng sama ng loob. Minsan, nangangarap ako na sana may makausap akong dwende o engkanto para naman may spice ng kaunti ang buhay ko, at para rin medyo out of this world ang mga advice na makukuha ko. Nakakatuwa minsan pero... sa dami ng kailangan kong isipin at katakunan, naghahanap na rin ako ng mga bagay na pwede kong mapaglibangan - yung tipo bang magdidivert sakin sa reality ng buhay.
O sha, medyo madrama na naman ako ngayong umagang to. Siguro kelangan ko lang manuod ng Nickoledeon para naman ma-refresh ulit ako. Pasensya na sa mga mambabasa na hindi talaga nakakakilala sa akin. Ganito lang ako kapag sarili ko na lang ang kausap ko.
Kaya masarap magkaroon ng blog eh. At least pwede ka namang magbaba ng sarili mong forcefield.
For a change, ako naman ang pwedeng dumaing dito.
Nakakatuwa magbigay ng advice sa mga taong hindi mo kilala. Kahit paano nakaka-uplift rin yun sa dapa mong kaluluwa. Tingin nila, confident at assuring ang mga advice na binibigay mo sa kanila. Ang sarap ng feeling kapag may nakikinig sa mga hinaing ng loob mo.
Hindi nila alam, kahit ako marami akong hinaing sa buhay. Siguro sadyang innate na lang sakin ang tumulong kahit ako eh nangangailan na rin ng tulong. Siguro masyadong built-in na sa akin ang magbigay ng goodwill sa iba, ng hindi man lang tumatanggap ng kapalit. Tutal, marami na rin naman akong blessings na natatanggap eh, bayad ko na rin yun para naman maging balanse ang lahat sa akin.
Sa totoo lang, nagwoworry ako sa buddy ko lately. May sakit siya, sabi ni Meng meng mukhang abscess yung mga bukol na tumubo sa kilikili niya. Haay, ewan ko ba, ayaw ko sanang maging source ng worry ko yun, lalo na ngayong andami dami kong hinahandle na problema, pero minsan gusto ko na ring sumuko kapag naglalabas siya ng mga angst niya sa akin. Wala naman akong magawa, kasi sa akin lang siya naglalabas ng sama ng loob. Hindi na rin ako ata sanay na wala siyang nirereklamo sa akin tungkol sa buhay niya sa linggo linggo naming pagkikita.
Sa totoo, nagpapasalamat na lang ako at hindi pa ako nasisiraan ng bait sa mga sinasalo ko. Sa totoo lang, gusto ko lumabas ngayong gabi para lang makapag-yosi. Masyadong malaki ang nicotine intake ko this year. Meron kasi akong habit na maglagay ng kung ano ano sa bibig ko kapag tensionado ako.
Alam mo ba Ateng, narealize ko na ok palang tension reducer ang magjakol kapag restless ka? Siguro andami ko nang nasayang na tamod this week pa lang dahil sa sobrang restlessness ko habang nag-aanticipate ng mga problemang padating. Nasasabi ko tuloy sa mama ko minsan, gusto ko ulit maging first year college. Parang ang sarap ng buhay ng nasa school. Wala ka masyadong iniisip na problema. Ang issue mo lang noon ay kung paano ka makakapag-pacute sa mga classmates mo.
Haay buhay. Nakakainggit ang mga taong sarili lang nila ang dapat nila isipin. Ang sarap siguro ng pakiramdam na walang dumedepende sayo. Sakin kasi, andami kong kailangang isipin. Una sa lahat, panganay ako at alam kong babagsak sa akin lahat ng responsibilidad if ever may mangyari sa parents ko - dad ko for that matter. Kaya siguro natuto na rin akong maging madasalin kahit hindi ako religious na tao. Marami kasing bagay ang hindi ko kakayanin kung medyo mahina ang spiritual foundations ko.
Sa totoo lang ateng, naghahanap ako ng tao na pwede ko rin paglabasan ng sama ng loob. Minsan, nangangarap ako na sana may makausap akong dwende o engkanto para naman may spice ng kaunti ang buhay ko, at para rin medyo out of this world ang mga advice na makukuha ko. Nakakatuwa minsan pero... sa dami ng kailangan kong isipin at katakunan, naghahanap na rin ako ng mga bagay na pwede kong mapaglibangan - yung tipo bang magdidivert sakin sa reality ng buhay.
O sha, medyo madrama na naman ako ngayong umagang to. Siguro kelangan ko lang manuod ng Nickoledeon para naman ma-refresh ulit ako. Pasensya na sa mga mambabasa na hindi talaga nakakakilala sa akin. Ganito lang ako kapag sarili ko na lang ang kausap ko.
Kaya masarap magkaroon ng blog eh. At least pwede ka namang magbaba ng sarili mong forcefield.
For a change, ako naman ang pwedeng dumaing dito.
No comments:
Post a Comment