Our phone line has been cut.
Thats why Phankspace been silent this past few days.
Well, the days had gone by silent, and mostly unnoticed. The depression bout is over, that's why I was able to handle other problems more effectively today than it was several weeks ago.
Good thing, dad sent my sister some money to cover her allowance. All it took was a blunt response from my her to wake up my dad of what he's been doing to us.
Actually, there were some resentments I wanted to voiced out during my blog's silence. But when things became ok... I tend to forget that moment and go on with my life.
That's why I miss my wireless journal. I could post a whole blog there through multitudes of SMS messages.
Anyway...
It's my third week of jobhunting today. I was already fully booked since Friday so there's no need for me to apply to another company. I spent my day taking exams and presenting myself to interviews. Ortigas witnessed how I jumped from building to building, juggling time so that I could attend to whatever agenda I have for those companies.
---
Minsan nakakapagod na rin mag-apply sa mga call centers. Imagine, sa haba ng listahan ng napuntahan kong mga companies na ganito, kaya ko na sumulat ng analysis tungkol sa sistema at approach nila sa bumabahang mga aplikante na sumasadya sa mga lounge area nila.
Nakakasawa na rin na lagi kang umaasa na may tatanggap sayo, pero sa totoo, ni final interview di ka nila paratingin.
Sa mga paglipat lipat ko ng aaplayan, marami na akong nakilala. Solb na rin ako sa mga kwentong buhay ng mga nakakasabay ko. Masaya kung tutuusin na marami kang nakikilala, malungkot na ang pagkakaibigan niyo ng bago mo lang kilala eh pang-isang araw lang.
Ngayon, nakaka-walo na akong contact centers na na-aaplyan. Kung tutuusin, lahat ng mga big time eh nasubukan ko na, kahit yung iniintay kong Sykes eh na-boot out na ako.
I only have two cards left. And that two cards is my only lifeline for salvation.
---
Feeling ko, yung rebolusyon na dineklara ko noon para makamit ulit ang aking kalayaan eh malapit na ang katapusan. Parang masakit isipin na sa hinaba haba ng pinagdaanan, mukhang mauuwi rin ako sa poder ng aming kumpanya. Ang hirap bumalik, dala na ako ma-involve. Gusto ko namang subukan na ako lang...
Pero mukhang mismong ako eh takot rin maging mag-isa.
---
Bukas ang huling harabas ng natitira kong mga baraha. Magsisimula ito sa isang initial interview sa WEST at makaraan ang 12 oras, haharap naman ako sa final interview ko sa E-Pacific Global.
Pagkatapos nito, wala na akong pupuntahan. Gustuhin ko man maghanap pa pero parang dala na ako. Di biro ang magbilang ng pinag-aaplyang call center sa totoo lang. Wala rin namang opportunity sa mga non-call center na kumpanya.
Di biro ang maghanap ng trabaho. At mas hindi biro ang mag-adapt sa mga pagbabagong dala ng pagtanggap ng kumpanyang kukupkop sayo.
Nakaka-uyam... wala na akong babalikan.
Thats why Phankspace been silent this past few days.
Well, the days had gone by silent, and mostly unnoticed. The depression bout is over, that's why I was able to handle other problems more effectively today than it was several weeks ago.
Good thing, dad sent my sister some money to cover her allowance. All it took was a blunt response from my her to wake up my dad of what he's been doing to us.
Actually, there were some resentments I wanted to voiced out during my blog's silence. But when things became ok... I tend to forget that moment and go on with my life.
That's why I miss my wireless journal. I could post a whole blog there through multitudes of SMS messages.
Anyway...
It's my third week of jobhunting today. I was already fully booked since Friday so there's no need for me to apply to another company. I spent my day taking exams and presenting myself to interviews. Ortigas witnessed how I jumped from building to building, juggling time so that I could attend to whatever agenda I have for those companies.
---
Minsan nakakapagod na rin mag-apply sa mga call centers. Imagine, sa haba ng listahan ng napuntahan kong mga companies na ganito, kaya ko na sumulat ng analysis tungkol sa sistema at approach nila sa bumabahang mga aplikante na sumasadya sa mga lounge area nila.
Nakakasawa na rin na lagi kang umaasa na may tatanggap sayo, pero sa totoo, ni final interview di ka nila paratingin.
Sa mga paglipat lipat ko ng aaplayan, marami na akong nakilala. Solb na rin ako sa mga kwentong buhay ng mga nakakasabay ko. Masaya kung tutuusin na marami kang nakikilala, malungkot na ang pagkakaibigan niyo ng bago mo lang kilala eh pang-isang araw lang.
Ngayon, nakaka-walo na akong contact centers na na-aaplyan. Kung tutuusin, lahat ng mga big time eh nasubukan ko na, kahit yung iniintay kong Sykes eh na-boot out na ako.
I only have two cards left. And that two cards is my only lifeline for salvation.
---
Feeling ko, yung rebolusyon na dineklara ko noon para makamit ulit ang aking kalayaan eh malapit na ang katapusan. Parang masakit isipin na sa hinaba haba ng pinagdaanan, mukhang mauuwi rin ako sa poder ng aming kumpanya. Ang hirap bumalik, dala na ako ma-involve. Gusto ko namang subukan na ako lang...
Pero mukhang mismong ako eh takot rin maging mag-isa.
---
Bukas ang huling harabas ng natitira kong mga baraha. Magsisimula ito sa isang initial interview sa WEST at makaraan ang 12 oras, haharap naman ako sa final interview ko sa E-Pacific Global.
Pagkatapos nito, wala na akong pupuntahan. Gustuhin ko man maghanap pa pero parang dala na ako. Di biro ang magbilang ng pinag-aaplyang call center sa totoo lang. Wala rin namang opportunity sa mga non-call center na kumpanya.
Di biro ang maghanap ng trabaho. At mas hindi biro ang mag-adapt sa mga pagbabagong dala ng pagtanggap ng kumpanyang kukupkop sayo.
Nakaka-uyam... wala na akong babalikan.
No comments:
Post a Comment