Sunday, June 5, 2005

The Morning After They Destroyed My World

Noon.

I am in an internet cafe downloading MP3s that used to be part of my collection. I am a music lover and I express my interest in music by collecting songs from different artists of different genres. I almost have a thousand hard-to-find MP3s before tragedy struck me yesterday. What the technician did is something unforgiveable.

You see, I woke up yesterday with a single thought in mind again.

I wanted to upgrade my beloved computer.

At first I was hesitant. I was thinking of the huge amount of money I will spend for some components of my PC. However, mom assured me that it's ok to upgrade my computer. After all, I could burn her all the CDs she wanted.

Besides, we could enjoy watching movie at home if I upgrade my CD-ROM to DVD-Burner Driver.

---

With my mom's blessings, I bought my PC to this internet cafe where I am writing this entry now. They provide reformatting services however, at a hefty price. Since I just asked Gene to reformat my PC the other week, and the technician at the office hasn't responded to my calls, I had no choice but to bring my PC here.

I then proceeded to Gilmore to buy a new DVD-Burner, a highly-advanced soundcard, an optical mouse and some other stuffs.

All in all, I spent more than 6 grands for the upgrade, including the 500 bucks for the reformatting services provided by the internet cafe.

---

The tragedy happened during the initial formatting stage.

The technician wasn't aware that a Windows 98 installer won't read a drive that was formatted by a Windows XP. Instead, it read and formatted the partition drive which contains all my works and treasures from the past 4 years of my cybernetic achievements.

Putangina, it deleted my entire life.

Severely devastated, I immediately called James for consolation. I remembered that he had the same experience before. Besides, he has half of my Mp3 collections which I shared to him some months ago.

I returned to the cafe, as the technician frantically tries to recover what was left of my files. Good thing, they knew a software that can retrieve files which were accidentally deleted due to formatting.

And the frantic search for that single file in the internet took hours. At the end, he told me if it's ok if I'd return the following day since he'd like to seek the assistance of his techno-savvy brother who would arrive the following morning.

---

Unhappy with the prospects of waiting an entire night while my life hangs on the balance, I decided to take things on my own.

With my armada of installer CDs well-kept hidden at home, I returned to the internet cafe to ask the technician to check whether some of the programs in my installer would retrieve the files he accidentally deleted.

I'd call it Divine Mercy, but it did worked wonders for my hard disk. The program did retrieve some of my files, which somehow lifted my sagging soul.

However, many were lost - including more than half of the 900-strong MP3s I had in my hard disk. What's more appaling was that, since the files were just retrieved from nothing, some of the salvaged mp3s were actually corrupted, if not mutilated.

---

Eventually, we have successfully reformatted my PC.

Though the process took more than 8 hours, which if with proper procedures, would just take less than 2 hours.

The DVD-Burner has been installed and is already working. It played some of my porns, which I would only enjoy in my mom's VCD player.

The soundcard worked magically. However I'm not still impressed. The reason why I bought it was to give provision to my PC, if ever I decide to buy a new speaker.

But overall, the whole reformatting process was a grave failure.

Because of it, I was forced to return and return to the internet cafe to download songs, which is used to be part of my collection.

Because of it, I will still have to sort the salvaged word documents I created during my stint in the journalism world. Good thing, my Black Book was retrieved. You see, it contains all my notes about my sex bouts with... guys before phanks.

The reason why the whole reformatting and upgrading project failed was because my primary objective for such project is to ensure that my Sims2 University would finally work on my PC.

It didn't, and now I have to pay a huge price for my previous assumptions.

Saturday, June 4, 2005

Sa Muling Pag-idlip Ni Darkstar/Ang Buhay Pag-Ibig... Ko

Nagising ako kaninang tanghali na ang unang laman ng utak ay ang magbilang ng kung ilang araw na lang bago ko sabihin kay Phanks na "paalam na."

Sa totoo, noong isang linggo pa lang ay nakakaramdam na ako ng hindi maganda sa aming relasyon. Simula ata nung napa-dugo ko siya, parang medyo lumabnaw na ang pakikitungo ko sa kanya.

Masyado kasi niyang binigyan ng malaking issue yun eh - to the point ako mismo ay nagpanic kahit na maraming kaibigan ko ang nagsabi sa akin na normal lang naman daw yun.

---

Anyway, nitong mga nakaraang araw eh talaga namang single mode na ang drama ko. Hindi naman ako nakikipag-flirt o kaya nakikipag-chat chat, pero feel ko lang wala akong asawa. Kasi naman, mukhang naging aliping sagigilid na lang ako mula nung nabigyan siya ng scholarship sa isang exclusive school diyan sa may Taft.

Pakiramdam ko, parang nawalan ako ng halaga sa buhay niya dahil puro aral at reklamo tungkol sa ginagawa niyang adjustment ang laging laman ng bibig niya kapag mag-uusap kami sa phone.

Hindi ko rin naman siya masisi, pangarap niya kasi yun eh. Ako naman, handa akong umalis sa buhay niya kung magiging sagabal ako sa mga plano niya.

Ganun ko siya kamahal.

---

Ilang gabi ring windang na windang ako kapag alas-onse na eh hindi pa nakakarating sa bahay nila ang asawa ko. Nung minsan nga, nagulat siya kasi naka-42 missed calls ako sa kanyang phone ng hindi ko man lang napapansin.

Noong isang Miyerkules naman ay halos mabaliw-baliw ako dahil hatinggabi na eh hindi pa nagrereport sa akin ang mister ko. Naka-silent mode kasi ang phone niya kapag nasa klase. Siguro sa pagmamadali eh nakakalimutan niyang alisin sa pagiging silent yung phone niya habang pauwi siya ng bahay.

Maaring part yun ng adjustment at bagong routine na hanggang ngayon ay kailangan pa niyang kasanayan.

---

Sa totoo, marami na rin ang nagbago sa amin. Hindi na kami ganun ka-sweet sa isa't isa gaya ng dati. Pero at the same time, higit na nabawasan ng husto ang mga away namin marahil dahil siguro hindi na kami nagkikita araw araw, o kaya naman sanay na kami sa bawat isa. Dalawang taon ba naman kaming magkasama, ewan ko lang kung hindi mo mamememorize ang ugali ng partner mo.

Pero mahirap rin. Madalas, bagot na bagot ako sa buhay ko na kelangan ko pang itext si Roy para lang may makasamang gumimik o kainuman. Wala rin naman kasi ang buddy ko eh, isa pa, dalahin ko pa yun kapag namilit magpahatid sa may kanila o kaya naman nagrereklamo na gutom at walang pera.

Ngunit sa kabila ng lahat ng yun, hindi ko talaga naramdaman ang ganitong kalungkutan dati. Simula noong nagsimula ang klase nila, makailang beses na rin akong naligaw sa mall na mag-isa lang at nag-iikot ng walang direksyon. Hindi ko rin naramdaman ang ganitong kalayaan na natatamasa ko lang nung wala pa akong buddy. Noong normal pa ang routine namin, hindi papasok sa isip ko ang mangarap at maging open sa idea na willing akong humanap ng panandaliang partner kapag naligaw ako sa BED.

Kagabi lang sumagi sa isip ko yun.

In short, panget na talaga ang signs. Sa sinumang nakakamemorize ng trend ng mga nagbrebreak up na couples, nandun na kami sa puntong yun. Isang matinding away lang sa pagitan namin at talagang kakalas na ako.

Kahit mahirap para sakin.

Kahit hindi ko siguro kung saan ako tutungo pag wala na siya.

---

Pero sa kabila ng mga plano ko, hindi ko alam kung nararamdaman ba niya ang tibok ng puso ko o sinadya lang ng panahon na palubagin niya ang loob ko ng hindi siya aware. Sabi nila, ang magpartner daw, kapag malalim ang pagsasamahan at pag-iibigan eh nararamdaman ang saloobin ng isa. Nitong buong araw, naramdaman ko na pinipilit niya bumawi sa lahat ng naging pagkukulang niya sakin nitong buong linggo.

Sa pagkakatanda ko, wala naman akong direct na pagpaparamdam sa kanya na nabobore na ako sa aming dalawa. Pero ngayong araw, sobrang titindi ng mga text messages na pinapadala niya sa akin.

Unti unti, ang tigas at tapang na pinapakita ng puso ko kagabi sa BED ay napapalitan ng awa at pagmamahal ko sa kanya.

---

Ngayong gabi, nagkaroon ako ng lakas ng loob sabihin sa kanya ang aking mga nararamdaman.

Sabi ko sa kanya na napapakiramdaman kong hindi na niya ako kailangan - na kaagad agad rin niyang dineny at kinontra.

Hirit ni phanks, masyado lang daw siya busy pero ako pa rin ang takbuhan niya kapag kelangan niya ng kasama.

Di ko alam kung matutuwa ko o matotouch, pero para sa akin, sapat nang assurance yun para ipagpaliban muna ang mga plano magsolo at maging malaya.

Matagal na rin naman kami at ayaw ko na kung kelan pa ako tumatanda eh saka naman ako magwawala ulit.

Tama na yung mga ginawa kong adventures nung ako'y bente uno pa lang.

---

Totoong mahirap talagang humabol sa kanya, lalo pa ngayong wala akong trabaho at laging nabubulok lang sa bahay at sumasalo sa sakit ng ulo na dala ng pagkalugi ng negosyo namin.

Siguro part ng clamor ko makipaghiwalay eh yung feeling ba na walang nangyayari sa kin samantalang umiikot ang mundo ng lahat ng tao sa paligid ko - gusto ko rin namang ipagmalaki na kahit paano, may nangyayaring bago sa akin.

Hindi ko na pakielam kung yung pagbabago bang yun ay higit na mas ok sa akin o makakasira sa akin. Pakiramdam ko kasi, ok na sa akin basta may nagbago.

Sana, kapag nakahanap na ako ng bagong trabaho, hindi ko na rin maisip ang mga bagay na ganito.

---

Bago magsarado ng hatinggabi ang orasan ng computer ko, nakatanggap ako ng isang text message sa kanya. Masyado akong naantig sa mga lines na to dahil dito ko napatunayan na kasama pa rin pala ako sa mga pangarap niya, kahit na ang ipinaparamdam niya sa akin eh parang kabaliktaran ng mga assurances na binigay niya.



Sanay d m po ako iiwan,
balang araw makapagtapos ako
at nawa'y anjan ka pa rin para naman
masuklian po kita sa lahat ng 2long mo sakin

I love u very much.


Sana nga, makatagal ako ng tatlong taon ng ganitong set-up. Sana sa kabila ng pagiging busy niya sa pag-aaral niya, nawa'y bigyan niya ako ng role sa buhay niya kung saan hindi na ako mangangapa kung saan ako papasok at eeksena.

Sana, hindi ako magkamali ng galaw sa BED, lalo na't gumigimik ako mag-isa. Nawa'y hindi ako malandi sa DowneLink upang hindi ako magkaroon ng dahilan para maging unfaithful... ngayong ako naman ang talagang nasa puntong naghahanap ng pisikal na affection at pagmamahal.

---

Sana, patuloy niyang mapagbigyan ang mga munti kong pangangailang pangtao... para hindi ako magkaroon ng dahilan upang hanapin sa iba yun.

Pero sa kabila ng mga sana. Sapat na sa akin yung text message niya kanina. Dahil dun, handa akong magantay at mag-adjust pa pansamantala upang tingnan kung may pag-asa pa ba ang aming samahan o wala na.

Sa totoo, magkaroon lang sana siya ng time sa akin, kahit isang gabi lang sa loob ng isang linggo.... solb na ako.

Mahirap man, pero kaya ko pa to.