Friday, January 13, 2006

Friday The Thirteenth

Sabi ni Pipay gawan ko daw siya ng entry. Pero wala naman akong maisip isulat. Siguro nasa karimlan pa rin ang aking muse kaya heto't ambon pa rin ang publish ng mga entry ko.
Labing limang araw na ang lumipas ngunit hindi ko pa rin tiyak kung kailan kami swe-sweldo ng nanay ko galing sa aming negosyo. Tsk. Nauubos na ang resources ko buti na lang at may nag nagrereplenish dito galing sa aking trabaho. Tag-hirap daw kasi ang security agency eh, kaya heto kami't sumasalo sa kanilang financial shortage.
---
Lately busi-busihan ako sa paghahanap ng mai-dadate kay Pipay. Pano ba naman tong tropa kong to, masyadong mapili pagdating sa lalaki. Virgin pa kasi eh, kaya andaming arte. Sabi ko sa kanya, magpost siya ng pic niya sa G4M. Tutal, barakong barako naman siya. Di naman siya kapangitan, at kahit paano, makapangyarihan naman ang alindog niya... pero ayaw naman niya.
Aayain mo siya mag-clubbing sa BED o kaya sa Government isang weekend sasabihin niya, wala naman siyang time. Kung hindi naman oras ang nirereklamo, sinasabi niya marami daw bakla dun... Para namang siya hindi. Haha. Paano ko ba matutulungan ang isang taong masaya na sa maliit na mundong ginagalawan niya? Hindi ka naman pwede mag-set ng booking at baka laitin ang kinilala mo para sa kanya. Ang buhay nga naman.
Minsan dahil na rin sa wala akong maisip na paraan, (at paulit-ulit na pangungulit niya tuwing umaga sa YM) balak ko sanang subukan magchat sa #salsalan para ako na mismo ang magkalat ng number niya at siya na ang bahalang mamili kung sinong lalaki ang unang titikim sa kanya (o vice versa).
Pero kung titingnan mo sa isang anggulo, hindi mo rin lubus lubusang magawa kasi natatakot ka na baka mangyari sa kanya ang nangyari sayo. Naniniwala kasi ako na ang sex ay parang Pringles. Kapag nabuksan mo na, hindi mo na titigilan. Lalo pa sa katulad niya na mukhang maraming lakas na tinatago.
Siguro bilang isang kanyang kaibigan, gumagana lang ang pagiging protective ko sa kanya.
Kaya't heto back at one ulit kami. Siguro hindi pa napapanahon na siya ay magkaroon ng lalaki, anuman ang sabihin niyang ready na siya para sa ganun. Bah! Inabot rin ako ng walong buwan bago makatikim ng hotdog, at gaya niya ang hirap rin i-handle ng pressure, lalo na't marami sa nakikilala mo noon ay bihasa na pagdating sa M2M.
Mapalad lang siguro ako' t mas nauna kong nakilala ang mga taong matino ang pakikitungo sa akin. Kaya heto, karamihan sa kanila ay kasama ko pa. Sana maging successful ang paglalakad ko kay Pipay kay Panday. Sa tingin ko kasi, nagcocomplement ang interest nilang dalawa.
---
Ilang araw na lang at apat na taon na akong nabubuhay na ganito ang preference. Nagsimula akong tanggapin ang sarili ko na 'Bi' hanggang nauwi sa pagiging full pledged na bading. Malay ko bang after all those times, cool lang ako maging homosexual.
Minsan, nakakamiss pa rin kapag naaalala ko ang mga first times: Ang aking first kiss, first love sa kapwa mo "bisexual', Ang first time mong lumabas sa closet, first time mong makipag-eyeball sa kapwa mo PLU. Ang bilis talaga ng lahat. Parang kailan lang, bago sayo ang mga bagay bagay.
Ngayon, natatawa ka nalang sa mga taong na-ooverwhelmed sa kanilang bagong mundo ilang araw matapos silang mag-out.
Kaya minsan, kapag nakakaencounter ako ng mga taong nakakaranas ng mga first time, sinasabi ko na lang sa sarili ko...
Minsan nanggaling rin ako sa ganyan. Nakakalungkot lang dahil pagkatapos ng first time... pagkatapos ng kaba, ng pagiging uneasy, ng pagiging shonga at baliw dahil sa isang lalaki.
Sanay ka na sa lahat... Maangas ka na pagdating sa affairs ng mga bading.

Tuesday, January 10, 2006

Dear Me

Friend: Isasara mo na blog mo?

Me: Hindi naman

Me: Nakahibernate lang, wala akong maisip isulat eh.

Friend: Edi kwento mo ang nangyayari sa buhay mo...

---


It's been a while since I last conveyed my thoughts to you. It seems like my muse went offline and I am having a hard time expressing the things I would like to here. There were times when I am alone, my mind suddenly composes the first thoughts I would like to say, but whenever I begin composing those thoughts in front of the computer, they simply fades from my mind. It's like, they were so easy to grasp when I don't need to hold them, but when I am actually about to grab my thoughts to put them for eternity's sake, they simply fly away like wild birds avoiding capture.
It's been hard to be away from you. For several days, I avoid being reminded of phanksmaster that's why I didn't read other blogs as well. In silence, I just wanted to be alone. My world seems to crumble anyways. It's been 10 days already but I haven't recieved my salary from the security agency. I've heard that they were having a hard time looking for lenders to borrow money.
But you know what, if ever I have achieved anything during the silence, it's the realization of how powerful writing is. Because of a letter I composed thanking an organization president for forgiving us my father's debt, he and his associates were so moved that they extended their generosity and decided to leave us in peace. My mom asked me to compose such kind of letters once again to give it to another company which my father owes a huge sum of money. I just hope that my letter's appeal would once again move those who would read it.

Still, whenever I think of the things I would write in my blog, the first thoughts were about my entry's purpose. Eon was right, we sometimes question the things we put on our blog. Lately, I even beginning to question to whom my journal is addressed. Is it for my future? Or just as it has always been, Phanksmaster is my security blanket? There were also times when I having an identity crisis about my writing style... I don't know about other writers but there were some occassions when I look down at my writing style and brand it hopeless. Maybe I'm just not really comfortable with the way I write; maybe it's just part of my continuous searching.
Until then. I hope I could follow you with another entry very soon. Hopefully, by the time I end this entry, my muse had finally returned. It's still the beginning of the year and many many things would surely happen. May it be good or bad, bitter or even sweet, I hope phanksmaster would still be for them to be remembered.
See you around.
Lovelots,
XXX